آخرین اخبار

5. آبان 1397 - 10:20   |   کد مطلب: 27183
اما نكته مهم در اين گراني‌ها، همانا قيمت محصولاتي نظير سيب‌زميني و گوجه‌فرنگي و اقلامي از خانواده بزرگ و محترم تره‌بار است كه قاعداً بايد اين روز‌ها خيلي ارزان باشد؛ چون فصل برداشت چنين محصولاتي است و مهمتر اينكه چنين محصولاتي در خود استان همدان توليد مي‌شود؛ از جمله سيب‌زميني يا گوجه‌فرنگي كه در انحصار كشت و كار توليدكنندگان اسدآبادي است، يا خيار و صيفي‌جات و نظير آن كه علاوه بر دشت‌هاي حاصلخيز نهاوند، كبودراهنگ، اسدآباد و دشت بهار و منطقه كوريجان و در كنار آن ملاير و تويسركان، عمده گلخانه‌هاي استان را هم به خود اختصاص داده است و اوج برداشت و سرريز آن به بازار مصرف مي‌باشد.

به گزارش بهارانه، به نقل از همدان پیام، متأسفانه محصول هندوانه كه كشت و داشت آن پدر منابع آب‌هاي زيرزميني را درآورده است، پاييز امسال چندان به درآمدزايي نخورد و گويا صادرات در پيچ‌وخم چگونگي تبديل ارز آورده آن به مشكل خورد و از طرفي هم خريداران آن طرف مرزي هم رغبت چنداني براي اجازه ورود به كاميون‌هاي حامل هندوانه از خود نشان نداده‌اند.
با اين حال انتظار مي‌رفت در چنين موسمي فرصت كافي به مردم استان همدان براي خريداري و پيش‌بيني زمستانه محصول سيب‌زميني داده شود، اما چنين سودايي چندان مطابق ميل و منفعت مشتي واسطه و دلال بازار سيب زميني نبوده و نيست و پيش از اينكه بازار استان از اين محصول اشباع شود، همه راه‌ها به سمت مرزهاي غربي و تا حدودي هم بنادر جنوبي كشور علامت‌گذاري شد و تا مردم بخواهند محصول تازه و پاييزه سيب‌زميني را نوبرانه كنند، قيمت‌ها به كيلويي 5 هزار و 4 هزار تومان گرايش پيدا كرد. اگرچه قيمت سيب‌زميني در روزهاي اخير كمي تعديل پيدا كرد اما اين به آن معنا نيست كه صادركنندگان نوكيسه سيب‌زميني بخواهند اولويت را به مصرف‌كنندگان داخلي بدهند. فراموش نكنيم توليد سيب‌زميني در استان همدان و از جمله شهرستان بهار كه قطب اصلي توليد محصول كشور مي‌باشد، به قيمت خيلي سنگيني براي مردم استان تمام مي‌شود؛ چون سيب‌زميني از جمله محصولاتي است كه با آب فراوان به دست مي‌آيد و در همين شهرستان بهار در هر نوبت كشت سيب‌زميني معادل آب 2 دهانه سد 30 ميليون مترمكعبي يعني در مجموع 60 ميليون مترمكعب آب مصرف مي‌شود (ميانگين ظرفيت ذخيره‌سازي آب در سد اكباتان سالانه 30 ميليون مترمكعب است) تا حدود 300 هزار تن سيب‌زميني حاصل شود و چنين روند توليدي كه منفعت آن مستقيماً به جيب مشتي دلال و واسطه مي‌رود، براي نسل‌هاي آينده اين استان و بخصوص مناطق همدان و بهار بسيار گران تمام مي‌شود و البته كه اگر خود كشاورزان و توليدكنندگان زحمتكش سودبرنده اصلي چنين منابع و ذخاير عظيم ملي باشند، قابل تحمل مي‌بود. در واقع مردمان همدان و بهار هم بايد گرانبهاترين منابع خود يعني آب را را براي توليد يك محصول خرج كنند و هم آن را كيلو، كيلو گران‌تر از قيمت معمول بخرند، در حالي كه درآمدش به جيب واسطه‌ها مي‌رود. مي‌شود همان مثلي كه مي‌گويند «به نام ما و به كام ديگران».
اصولاً قاعده هر توليدي در هر منطقه از كشور اين است كه در وهله اول مردم همان منطقه تأمين شوند و مازاد آن در صورت صرفه اقتصادي و كمك به درآمد ملي صادر شود. اما متأسفانه در هيچ گوشه كشور ما اينگونه نيست و سرمايه‌داران مداخله‌گر ابتدا به فكر درآمد و سود خود هستند و منافع و مصالح ملي اصولاً ملاك نيست. 
 

دیدگاه شما

پایگاه خبری تحلیلی نشاط شهر
کانال تلگرامی پایگاه خبری بهارانه