آخرین اخبار

20. تير 1396 - 1:30   |   کد مطلب: 22780
یادداشت/ مرضیه کریمی رادپور
دایه دلسوزتر از مادر
وضعیت ما مثل وضعیت یک یتیم مانده ای است که هر که از راه میرسد می خواهد به روش خود برایش پدری کند.

به گزارش بهارانه، روز گذشته یادداشتی در اعتراض به اظهار نظر نماینده بهار و کبودراهنگ به وضعیت غار علیصدر و مدیریت آن درهمدان پرس منتشر شد که در آن آقای پورمختار، نماینده بهار و کبودراهنگ را به شدت مورد نقد قرار داده و شبهات زیادی از جریانات گذشته وی همچون پرونده کهریزک و رابطه وی با مالک پروژه پدیده شاندیز مطرح کرده و مدارک تحصیلی وی را زیر سوال برده و در آخر نیز از اعتبارات ویژه این نماینده برای شهرستان بهار و کبودراهنگ در پنج سال گذشته سوال شده بود و در آن نویسنده با عبارت «چه گلی به سر مردم استان #همدان زدید در این مدت!؟» خود را جای مدعی العموم گذاشته بود.

همچنین در قسمتی از این یادداشت با اشاره به انتشار گفته های نماینده در کانال شخصیش  آمده بود «با در نظر گرفتن حرف حضرت‌عالی ما مردم قدرت تشخیص‌مان درست نبود و نیست! البته شاید حق با شما باشد و اگر قدرت تشخیص درست داشتیم در انتخاب برخی نمایندگان خود در مجلس دقت بیشتری می‌کردیم!» خود را جای اهالی مردم بهار و کبودراهنگ گذاشته و به جای آن ها اظهار نظر کرده بود.

با دیدن این یادداشت به یاد درمانگاه تامین اجتماعی افتادم که سال گذشته به خاطر اختلاف نظر نماینده و استاندار موضوعش در جلسه استانداری مطرح شده و استاندار اظهار کرده بود که آقای نماینده اجازه ساخت درمانگاه در بهار را نداده و می خواهد این درمانگاه را به لالجین منتقل کند و این صحبتی بود که زمزمه های آن از دور و نزدیک به گوش می رسید اما سندیت نداشت و خود نماینده نیز وجود چنین چیزی را رد کرده بود.

علی ایحال کار به این نداریم که بهمن ماه سال قبل استاندار قول کلنگ زنی درمانگاه را در اردیبهشت ماه داد و الان که در تیرماه به سر می بریم هنوز این مهم محقق نشده و هیچ یک از مسئولین رده بالای شهرستان و حتی استان نیز پاسخگوی آن نیستند و دست آخر کار این درمانگاه چه خواهد شد، بیشتر از همه از این دایه های دلسوزتر از مادر متعجبیم که هر وقت احساس خطر می کنند و یا از سر لج و لجبازی سخنانی را به زبان می آورند که به زعم خود می خواهند دیگری را رسوا کنند.

حالا این وسط ما مانده ایم و این دلسوزان خارج از شهرستان که نمی دانیم باید تشویقشان کنیم یا محکومشان کنیم یا به حال خود بگرییم. دایه هایی که مردم بهار و کبودراهنگ را فاقد قدرت تشخیص در انتخاب نماینده خود می انگارند و هر جا که به ضررشان باشد این را به رخ ما می کشند و جای دیگر که به نفعشان است این انتخاب را تحسین می کنند.

وضعیت ما مثل وضعیت یک یتیم مانده ای است که هر که از راه میرسد می خواهد به روش خود برایش پدری کند.

در جواب  به این یادداشت و به همه کسانی که می خواهند برای ما پدری کنند باید بگوییم «شما جیب ما را نزن پدری کردنت پیشکش» اصلا چه معنا دارد که یک نفر خارج از خانواده بیاید و برای ما دلسوزی کند، انتخاب مردم شهرستان های بهار و کبودراهنگ به هر نحو که بوده الان آقای پورمختار است و وی نماینده رسمی ما در مجلس است و خوب و بد این انتخاب به خودمان مربوط است ما از ایشان خدمات خوبی دیده ایم و باز هم خدمات خوبی خواهیم دید و به شمایی که فقط به فکر نفع خود هستید هیچ ربطی ندارد که ما چه داریم و چه نداریم.

ما خودمان بلدیم با نماینده مان حرف بزنیم و مشکلاتمان را بگوییم و طلب حق خود را بکنیم. ما هر مشکلی داریم به خودمان مربوط است نیاز نیست شما بیایید و از آب گل آلود برای خود ماهی بگیرید. شما مرحمت بفرمایید سرتان به کار خودتان باشد ، وارد حریم سیاسی ما نشوید، برایمان آلودگی زیست محیطی ایجاد نکنید، بهار را به همدان ملحق نکنید ، بقیه اش پیشکش.

واقعیت جامعه کوچک ما نیز هم اکنون همین است که خیلی حرفها داریم و خیلی سوالها در ذهن داریم، اما جرات گفتنش را نداریم و یا اصلا برایمان مهم نیست که آینده شهر ما چه خواهد شد. آرام و ساکت نشسته ایم و زندگیمان را می کنیم و اعتراضی هم به اوضاع اطراف نداریم و توجیهمان این است که دنبال دردسر نیستیم و تا یک نفر خارج از خانواده پیدا می شود و سوالهای ما را می پرسد از جای خود نیم خیز شده و در مقابل آن واکنش نشان می دهیم. عده ای کف و سوت می زنند و عده ای دیگر آن فرد را محکوم می کنند

این واقعیت تلخ جامعه کوچک ماست که در مقابل موضوعات منفعل عمل می کنیم و همه با هم یک صدا و یک دست نیستیم و این وسط آن کسی هم که می خواهد لب به انتقاد بگشاید از ترس خالی شدن پشتش خود را به کوچه علی چپ می زند و دم نمی زند و مسئولین ما نیز هر کاری بخواهند بکنند آرام و بی سر و صدا پیش می روند تا کسی اعتراضی نکند و بویی از موضوع نبرد . حرف زیاد است و مجال کم. آری  ما خودمان باید به فکر چاره باشیم و مشکلمان را در خانواده خود حل کنیم تا دیگری به فکر سوء استفاده از مشکل ما نیفتد و ما را فاقد قدرت تشخیص و تصمیم گیری نپندارد.

انتهای پیام/

دیدگاه شما

پایگاه خبری تحلیلی نشاط شهر
کانال تلگرامی پایگاه خبری بهارانه